Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Η λογική της παράνοιας, Στέλιος Ράμφος, εκδόσεις Αρμός





Ο Στέλιος Ράμφος μου ήταν (σχεδόν) άγνωστος μέχρι πριν λίγους μήνες. Διαβάζοντας το βιβλίο του “Η λογική της παράνοιας” ένοιωσα νέο φως να πέφτει στον (όποιο) νου διαθέτω, σχετικά με την ψυχολογία μας, ως λαού και τα δεινά που μας κατατρύχουν. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από μας πιστεύουμε εύκολα τις θεωρίες περί διεθνούς συνωμωσίας για να καταστρέψουν, ειδικά εμάς, απ’ όλους τους λαούς του κόσμου, σαν τάχα όλοι οι “μεγάλοι” να μας φοβούνται λόγω των …εξαιρετικών ικανοτήτων μας! Είμαστε ακόμη “παιδιά” στην νοοτροπία και στην ψυχολογία, τονίζει ο Ράμφος, με πολλούς τρόπους, σε όλη την έκταση του βιβλίου.
Το βιβλίο είναι συρραφή συνεντεύξεων σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς δημοσιογράφους και συχνά επαναλαμβάνεται, αλλά αυτό βοηθά στην κατανόηση των, συχνά δύσκολων, εννοιών της φιλοσοφικής σκέψης του Ράμφου. Σας δινω ένα πολύ μικρό, αλλά χαρακτηριστικό, δείγμα από τις 400 σελίδες του βιβ λίου.
Σημειώνω ότι Ράμφος γράφει με την παλαιά γραμματική και σε πολυτονικό. Το κείμενο το μετέφερα με σάρωση της σχετικής σελίδας και επεξεργασία με πρόγραμμα OCR.
Ή ιδεολογία πού έφερε άναδρομικά τό έμφυλιακό μέ­νος ώς περιεχόμενο της πολιτικής σέ ειρηνική περίοδο, τροφοδότησε φαντασιώσεις «άπελευθερώσεων» οί όποι­ες συγκάλυψαν χρόνια νοσήματα, δπως ή βαθύτατη αδιαφορία του μέσου “Ελληνα για ο,τι σχετίζεται μέ τήν κατηγορία των κοινών αγαθών, τήν καθαριότητα, ας πούμε, τών δρόμων, τήν δημόσια έκπαίδευσι και ύγίεια ή τα δημόσια οικονομικά. Κολλημένος σέ όσα του άνήκουν, ό ‘Ρωμηός διατηρεί και άναπαράγει τήν ψυχολο­γία μικρού παιδιού, τό όποιο βρίσκει άσφάλεια, οχι όμως και ένηλικίωσι, στήν πατρική προστασία του κρατι­σμού, του κομματικοσυντεχνιακού συστήματος και της διαπλοκής μέ τούς έκάστοτε κυβερνώντες.
Οί λαϊκιστικοί παλληκαρισμοί της Μεταπολιτεύσεως διαθέτουν βαθύτερα έρείσματα στήν διχαστική ροπή πού δηλητηριάζει τήν συλλογική μας ψυχή. Δύσκολα θ’ ακούσης στις συντροφιές καλό λόγο για άπόντα, σαν νά μειώνη ή όποια αξία του τήν δική μας εικόνα στα μάτια τών άλλων, ένώ στήν πραγματικότητα άπειλούμαστε άπό τον παιδικό μας έαυτό! Υπάρχει ωστόσο και κάτι πιο κρίσιμο: ή μυθική πίστι στο ύπέρλογο διαπέρνα τήν σκέψι μας και άπωθεί τά έλλογα κριτήρια μέ τήν καθολικότητά τους, περιορίζοντάς τα σέ ύπολογιστική έξυπηρέτησι τών γενικών επιδιώξεων πού άρκούνται στήν (κουτο)πονηρία. Μηδενίζουμε τον άλλο ήθικά και τον άποκλείουμε μόνο και μόνο έπειδή είναι διαφορετικός άλλος, μέ τίμημα τον μόνιμο κοινωνικό κατακερμα­τισμό και τήν έκ προοιμίου άντιπαλότητα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου