Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

Η Άβυσσος (L’Œuvre au noir) - Yourcenar Marguerite





“Η άβυσσος” ανήκει στα αριστουργήματα της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, στα μυθιστορήματα ιστορικού περιβάλλοντος, που ζωντανεύουν εποχές και πρόσωπα από το μακρινό παρελθόν και στοχάζονται πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, στην ηθική και στην εξουσία. Στις σελίδες τους ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να αναζητήσει αποκαλυπτικές αναλογίες με την εποχή μας.

“Η άβυσσος” είναι η φανταστική βιογραφία ενός γιατρού, λόγιου και αλχημιστή του 16ου αιώνα, γεννημένου στην Μπρυζ, εξώγαμου τέκνου ιταλού ιεράρχη και νεαρής φλαμανδής αριστοκράτισσας.

Ο Ζήνων, ο κεντρικός ήρωας, περιφρονώντας την άνετη ζωή που θα μπορούσε να του εξασφαλίσει η επίδοσή του στο εκκλησιαστικό στάδιο, ρίχνεται στην αναζήτηση της μιας και μόνης αξίας που τον εμπνέει: της αλήθειας. Ζει όμως σε μεταβατική περίοδο, στις απαρχές της νεότερης εποχής, όπου μαίνονται οι συγκρούσεις ανάμεσα στις ορμητικές νέες ιδέες και στην πολυαίμακτη αντιμεταρρύθμιση, και ο αγώνας του, εκτός από τους σύμφυτους περιορισμούς του καιρού του, θα έχει να αντιμετωπίσει ανυπέρβλητα εμπόδια και αντιξοότητες, άγρυπνο έλεγχο, στενοκεφαλιά, υποκρισία και σκληρότητα. Έτσι, αυτό το τόσο προικισμένο άτομο με τη σπάνια ευφυΐα και τα πλούσια ταλέντα, πραγματικός άνθρωπος της αναγέννησης, θα ζήσει τη ζωή του στα κρυφά, κυνηγημένος, μέσα στον κίνδυνο.
Στις σελίδες της “Αβύσσου” αναδεικνύονται σε όλη τους την αίγλη το ρωμαλέο κλασικό ύφος της Γιουρσενάρ, η εμβρίθειά της και η λεπταίσθητη ψυχολογική της διεισδυτικότητα, αρετές που της χάρισαν την περίοπτη θέση της στη λογοτεχνία του καιρού μας.

(εφημερίδα “La Repubblica”, Ιταλία)

Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (φιλολογικό ψευδώνυμο-αναγραμματισμός του επωνύμου της, το πραγματικό της όνομα ήταν Marguerite Ghislaine Cleenewerck de Crayencour), γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, στις 8 Ιουνίου του 1903. Η μητέρα της που ήταν βελγίδα πέθανε δέκα ημέρες μετά τον τοκετό. Ο πατέρας της, Γάλλος αξιωματικός, τη μεγάλωσε στη Λιλ, όπου βρισκόταν ο πατρογονικός πύργος του, με ρομαντικές ιστορίες και ταξίδια. Μορφώθηκε κατ’ οίκον με έμφαση στις ξένες γλώσσες, ζωντανές και νεκρές, όπως τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Ο πατέρας της πέθανε το 1929, την ίδια χρονιά εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα, ο “Αλέξης”. Ταξίδεψε στη Μαύρη Θάλασσα, το 1935, με συντροφιά τον Ανδρέα Εμπειρίκο. Τότε γράφτηκαν οι λυρικές “Φωτιές” (1936) και τα “Διηγήματα της Ανατολής” (1939). Γνωστή και η συνεργασία της με τον Κ. Θ. Δημαρά, το 1939, με αφορμή την ποίηση του Καβάφη που πρώτη αυτή έκανε γνωστό στη Γαλλία με τις μεταφράσεις της και το σχετικό δοκίμιό της. Το 1939 εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Το 1947, πήρε την αμερικανική υπηκοότητα, που έμελλε να της προκαλέσει αρκετά προβλήματα στη Γαλλία. Τρία χρόνια αργότερα, αγόρασε και σπίτι σε νησάκι της Πολιτείας του Μέιν, το νησί των “Έρημων Λόφων” (Μάουντ Ντέζερτ). Μεγάλο μέρος της ζωής της η Γουρσενάρ συνέζησε με τη σύντροφο, μεταφράστρια και γραμματέα της Γκρέις Φρικ. Το 1951 εξέδωσε το έργο της “Αδριανού Απομνημονεύματα” με τεράστια εμπορική και κριτική αποδοχή αφού το είχε δουλέψει επί πολλά χρόνια μελετώντας σε βιβλιοθήκες και επισκεπτόμενη πολλά από τα μέρη όπου διαδραματίζεται η ιστορία. Άλλωστε το έργο της Γιουρσενάρ είναι συνυφασμένο με την ελληνική, ανθρωπιστική αντίληψη. Στα 1968 η “Άβυσσος” (“L’Oeuvre au noir”) θα κερδίσει παμψηφεί το βραβείο Femina. Τέλος “Ο λαβύρινθος του κόσμου Ι: Ευλαβικές αναμνήσεις” (1974), “Ο λαβύρινθος του κόσμου ΙΙ: Αρχεία του Βορρά” (1977) και “Ο λαβύρινθος του κόσμου ΙΙΙ: Τι; Η αιωνιότητα” (1988) συγκροτούν το τρίπτυχο, στο οποίο η συγγραφέας ανακαλεί τις μνήμες της οικογένειάς της και των δικών της παιδικών χρόνων. Το 1980 η Γαλλική Ακαδημία αποφάσισε να σπάσει την παράδοση 345 ετών και να δεχτεί ανάμεσα στους σαράντα “αθανάτους” και μια γυναίκα. Άλλα σημαντικά βιβλία της είναι: “Ο οβολός του ονείρου” (1934), “Χαριστική βολή” (1939), “Ποιος δεν έχει τον Μινώταυρό του;” (1963), “Το στεφάνι και η λύρα” (ανθολογία, 1979), “Μισίμα ή το Όραμα του κενού” (1981), “Σαν το νερό που κυλάει” (1982), “Η σμίλη του χρόνου” (1982). Η Γιουρσενάρ πέθανε στο νησί Μάουντ Ντέζερτ των ΗΠΑ, στις 17 Δεκεμβρίου 1987, σε ηλικία 84 ετών, από εγκεφαλικό επεισόδιο.


Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2009)  Ο γύρος της φυλακής, Χατζηνικολή
(2008)  Τα όνειρα και οι μοίρες, Χατζηνικολή
(2007)  Η άβυσσος, Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη
(2006)  Θέατρο, Χατζηνικολή
(2006)  Θέατρο, Χατζηνικολή
(2004)  Γράμματα σε φίλους και όχι μόνο, Χατζηνικολή
(2002)  Ο οβολός του ονείρου, Χατζηνικολή
(2000)  Η χαριστική βολή, Χατζηνικολή
(1999)  Αδριανού απομνημονεύματα, Χατζηνικολή
(1997)  Διηγήματα της Ανατολής, Χατζηνικολή
(1997)  Με την επιφύλαξη της εξακρίβωσης, Χατζηνικολή
(1997)  Τι; Η αιωνιότητα, Χατζηνικολή
(1994)  Ευλαβικές αναμνήσεις, Χατζηνικολή
(1993)  Η σμίλη του χρόνου, Χατζηνικολή
(1992)  Η άβυσσος, Χατζηνικολή
(1991)  Αλέξης, Χατζηνικολή
(1991)  Μισίμα ή το όραμα του κενού, Χατζηνικολή
(1988)  Αρχεία του Βορρά, Χατζηνικολή
(1987)  Σαν το νερό που κυλάει, Χατζηνικολή
(1984)  Anna, Soror, Χατζηνικολή
(1984)  Φωτιές, Χατζηνικολή
(1983)  Κριτική παρουσίαση του Κωνσταντίνου Καβάφη, Χατζηνικολή
(1981)  Με ανοιχτά τα μάτια, Χατζηνικολή

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2009)  Κατάλογος 24, Στιγμή
(2008)  Ευλαβική ανάμνηση, Ελληνικά Γράμματα
(2007)  Οι γεύσεις στη λογοτεχνία: Γαλλία, Ερμείας

Λοιποί τίτλοι
(1986)  Το στεφάνι και η λύρα, Χατζηνικολή [ανθολόγηση]
(1985)  Το στεφάνι και η λύρα, Χατζηνικολή [ανθολόγηση]

http://www.biblionet.gr/author/8327

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου